به هنگام بناي مسجدالنبي، براي پيامبر خدا (ص) منبري در نظر گرفته نشده بود.  آن حضرت ابتدا بر تنه درخت خرمايي تکيه داده و خطبه مي خواندند.  پس از چندي با افزايش جمعيت، صحابه از پيامبر اکرم (ص) اجازه گرفته و منبري از چوب براي ايشان ساختند تا حاضرين آن حضرت را بهتر ببينند و سخنان ايشان را بشنوند.  هنگامي که منبر ساخته شد پيامبر تنة درخت را رها فرموده و بر منبر صعود کردند.  بنابر روايت موجود در اين هنگام ازتنة درخت صدايي شبيه ناله و شيون برخاست که تنه درخت در فراغ پيامبر (ص) سر داده بود.  آن حضرت بسوي درخت آمده و دست ملاطفت بر آن کشيد و درخت خاموش شد.  به همين علت نام اين درخت را حنانه گفته اند که به معني بانگ شتر ماده اي است که از بچة خود جدا مي شود.

منبر پيامبر (ص) از چوب جنگلي ساخته شده بود و در ابتدا سه پلّه داشت.  پيامبر (ص) بر پله سوم مي نشستند و پاهاي مبارک خود را بر پله دوم مي نهادند.  در دوران معاويه شش پله از پائين به منبر اضافه شد، بعدها در جريان دو آتش سوزي که در مسجدالنبي (ص) رخ داد.  اين منبر کاملاً در آتش سوخت.  در قرن هفتم هجري پس از گذشت دو سال از دومين آتش سوزي منبري از چوب صندل ساخته و به جاي آن نهادند.  در سال 998 از سوي دولت عثماني منبر نفيس و يکپارچه اي از سنگ ساخته و به جاي منبر چوبين نصب شد که هم اکنون در سمت راست محراب النبي (ص) و در مقابل محل اذان بلال قرار داد.